مواد متعارف در ساخت و محدودیت های آنها

مواد متعارف در ساخت و محدودیت های آنها

تجهیزات فرآیندی در صنعت نفت، گاز و پتروشیمی برای مقاومت در برابر شرایط عملیاتی که در طول عمر پیش بینی شده آن وجود دارد، از مواد پایه انتخاب شده ساخته شده است.

تجهیزات فرآیندی در صنعت نفت، گاز و پتروشیمی برای مقاومت در برابر شرایط عملیاتی که در طول عمر پیش بینی شده آن وجود دارد، از مواد پایه انتخاب شده ساخته شده است.


مواد اولیه ساخت مورد استفاده برای تجهیزات فرآیندی به طور کلی عبارتند از:

* فولاد کربنی: برای اکثر کاربردهایی که در آن خوردگی محدود است و شرایط عملیاتی زیاد مضر نیست، استفاده می شود. در اکثر موارد،خوردگی مجاز برای طول عمر قابل قبول طراحی شده است. پوشش ها می توانند برای محافظت بیشتر در مناطق غوطه ور شده  عموما در محدوده حداکثر 100 درجه سانتیگراد مورد استفاده قرار گیرند.

* فولاد کربنی پوشش دار: معمول ترین راه برای ارتقا فولاد کربنی که قابلیت خوردگی بیشتری دارد، پوشش دادن با فولاد ضد زنگ است. این فرآیند اغلب مقرون به صرفه تر از استفاده فولاد ضد زنگ است و سطح پوشش داده شده دارای حفاظت خوردگی عالی است، اما هنوز هم می تواند توسط مکانیزم های دیگر خوردگی مانند حمله شیمیایی، خوردگی تنش و خوردگی باکتری ها تحت تاثیر قرار گیرد.اگر سطح پوشش داده شده به صورت موضعی آسیب دیده باشد، ممکن است مشکالت دیگری بوجود آید که منجر به ایجاد خوردگی گالوانیزه شدید می شود.

* فولاد ضد زنگ آستنیتی: با ارائه عملکرد بهتر از مواد پوشش داده شده، هنوز هم از مشکلات مربوط به خوردگی تنش و حمله باکتریایی برخوردار هستند. هنگام اتخاذ این رویکرد برای مقاومت در برابر خوردگی، هزینه ها و مشکلات ساخت نیز تصمیم گیری می شوند.

* فولاد ضد زنگ دوفازی (داپلکس): در صنعت نفت، گاز و پتروشیمی برای ساخت تجهیزات حساس که در آن فرسایش و مقاومت در برابر خوردگی مورد نیاز است، استفاده می شود.با این حال، می تواند مستعد اثرات خوردگی گالوانیزه و شکافی باشد. مشکلات ساخت و قابلیت تعمیر، همراه با هزینه های بالا، استفاده از این مواد را برای ساختارهای بزرگ محدود می کند.